امشب را قدر بدانید. شب بسیار مهمی است؛ شب بسیار عزیزی است. به ولی عصر، ارواحنا فداه، توجه كنید؛ به در خانهی خدا _ مسجد _ بروید و به بركت امام زمان از خدای متعال خواستههایتان را بگیرید. بنده هم از همه شما ملتمس دعا هستم.
سلام رفقا
توی این پستم می خوام از کسانی بنویسم که خیلی ها وقتی عکس اینها رو می بینن میگن آخی ... و براشون دل میسوزونن و از ته دلشون میگن خدا شفاشون بده
ولی متأسفانه مشکل همین جاست که ما فکر کردیم مشکل جانبازان ما سلامتیشون هست.
برخی فکر می کنند که درد جانبازان ما درد جسمشون هست درد دنیا هست.
یا بهتر بگم برخی فکر می کنند که درد جانبازان ما درد تیر و ترکش و خمپاره و موج و شیمیایی و قطع عضو و ... هست.
نه به خدا ... ! اینطور نیست
اینها اصلا گلایه ای ندارن و حتی توی دلشون هم نمیگن مردم این دوره زمونه چقدر بی وفا شدن حتی یادی از ما نمی کنند ... این چیزها دردشون نیست.
دردشون درد دین هست. دردشون درد اسلام هست. دردشون فرهنگ هست حجاب هست.
دردشون اینه که چرا شهدا و وصیت نامه هاشون رو فراموش کردیم و فقط به زبان میگیم شهدا شرمنده ایم. دردشون اینه چرا وصیت امام راحل رو فراموش کردیم. دردشون اینه چرا فرهنگ غالب جامعه داره فرهنگ غرب میشه. دردشون اینه چرا مسئولین به وصیت امام و سفارشات مقام معظم رهبری گوش نمی دهند.
آره ... اینها خیلی مردتر از این هستند که بخوان به فکر خودشون باشن اینها اصلا درد جسمی رو حس نمی کنند. چون اینها با خدا معامله کرده اند و جز شهادت هم چیز دیگری نمی خوان از خدا
اصلا اینها جنس دردشون فرق داره با ماها ... چون دردشون درد عشقه ... عشق به خدا
و در پایان باید بگم که جنس خودشون هم با ماها متفاوته چون اینا مردان خدا هستند مرد هستند نه مثل من و امثال من نامرد ...
متن کامل در ادامه متن...
امام جمعه مشهد با بیان اینکه آرزوی رهبر معظم انقلاب زیارت قبر مطهر امام حسین(ع) است از روحانیون عتبات خواست که سلام رهبر معظم انقلاب را به محضر مبارک امام حسین(ع) برسانند.
ان دومين پسر خانواده هستند. زندگى سيد جواد خامنه اى مانند بيشتر روحانيون و مدرسّان علوم دينى، بسيار ساده بود. همسر و فرزندانش نيز معناى عميق قناعت و ساده زيستى را از او ياد گرفته بودند و با آن خو داشتند.
رهبر بزرگوار در ضمن بيان نخستين خاطره هاى زندگى خود از وضع و حال زندگى خانواده شان چنين مى گويند:
«پدرم روحانى معروفى بود، امّا خيلى پارسا و گوشه گير... زندگى ما به سختى مى گذشت. من يادم هست شب هايى اتفاق مى افتاد که در منزل ما شام نبود! مادرم با زحمت براى ما شام تهيّه مى کرد و... آن شام هم نان و کشمش بود.»
